Ambasador Giant, William Loyd, i jego żona Ayesha, ambasadorka Liv i była zawodniczka, zmierzyli się z Girona 700, ultramaratonem bez wsparcia, który poprowadził ich przez góry i okolicę w ich rodzinnym regionie Katalonii w Hiszpanii. Oto relacja Willa z trzydniowej przygody na jego niezawodnym Giant Defy Advanced SL.
Minęły prawie cztery lata, odkąd przeprowadziłam się do Hiszpanii. Mieszkając tutaj, zafascynowały mnie długie przejażdżki w mniej uczęszczane miejsca. Górska przejażdżka tu, nocleg w urokliwym miasteczku tam. Dla mnie rower to świetny sposób, aby zobaczyć więcej w kraju, który teraz nazywam domem.
Kolarstwo na dystansach ultra definiuje się jako każdy wyścig kolarski, wydarzenie lub trasę dłuższą niż stulecie – 100 mil lub 160,9 km. Chociaż często jeżdżę na pętlach trwających trzy do czterech godzin, te dłuższe przejażdżki stały się moją pasją. Jest coś w wielodniowych zawodach, co naprawdę lubię – planowanie, przypadkowe doświadczenia podczas pokonywania dystansów na rowerze, nowe drogi i widoki. Wszystkie te doznania działają harmonijnie, by zaspokoić zastrzyk dopaminy, który daje przygoda.
Niedawno wziąłem udział w Ride Across Girona 700, wyścigu na czas bez wsparcia zewnętrznego, który odbywa się w Katalonii w Hiszpanii. To była prawdopodobnie najtrudniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłem – zazwyczaj nie pokonuję 700 km z przewyższeniami bliskimi 11 400 metrów bez powodu!
Moja żona Ayesha i ja wybraliśmy się na tę przejażdżkę w zeszłym roku, kiedy trasa liczyła 400 km, i naprawdę nam się spodobała. Zobaczyliśmy części regionu, w których nigdy wcześniej nie byliśmy, i boczne drogi wokół miejsc, które już odwiedzaliśmy.
Na imprezę w 2025 roku organizatorzy postawili na maksymalne podjazdy. Byliśmy na nie gotowi, a naszym głównym celem było ukończenie trasy w trzech przejazdach – a w tym roku mieliśmy jechać nocą. Zeszłoroczną trasę liczącą 400 km podzieliliśmy na dwa dni jazdy, więc to byłby postęp!
Mając ten cel na uwadze, ustaliliśmy plan postojów. Dzięki pięciu obowiązkowym punktom kontrolnym wiedzieliśmy, gdzie chcemy spać i uzupełniać zapasy żywności. Szczerze mówiąc, moje doświadczenie z poprzedniego roku podpowiadało mi, że wolałem nie zatrzymywać się zbyt często, ale Ayesha była przeciwna temu na tym dłuższym dystanie. Chyba zeszłoroczna wspinaczka na Coll d'Ares z samego rana, mając na śniadanie tylko trochę chleba i soku, a postojów na jedzenie do południa były nieco nierozsądne. Dlatego w tym roku zaplanowaliśmy postoje na prowiant mniej więcej co 50 km. Brak paliwa nie stanowiłby problemu.
Choć dodatkowe podjazdy byłyby wyzwaniem, czułem się pewnie na moim sprawdzonym rowerze Defy Advanced SL . Używałem go kilka miesięcy wcześniej, jadąc z Bilbao do Barcelony i czułem się na nim dobrze.
Niestety, ta pewność siebie postanowiła zniknąć jakieś 10 minut przed naszym startem o 6 rano. Mój rower opierał się o samochód, a kiedy Ayesha zatrzasnęła drzwi, Defy upadł na ziemię, powodując wygięcie haka przerzutki. Mając zaledwie kilka minut do startu, nie miałem innego wyjścia, jak tylko jechać dalej, nie mogąc korzystać z biegów wyższych niż szósta zębatka w mojej kasecie 10-36.
Tak to już jest z długodystansowymi wyścigami – wszystko może się zdarzyć i zazwyczaj się zdarzy. Na szczęście Defy jest wyposażony w korbę 46/33T, więc nie było to zupełnie nie do zniesienia. Zanim ostrożnie wygięliśmy hak, mieliśmy już za sobą siedem godzin jazdy.
Takie wyzwania mogą być trudne, ale oboje jesteśmy uparci i wiedzieliśmy, że jeśli zachowamy zimną krew, damy radę. Ważną częścią każdej długodystansowej jazdy jest kontrolowanie sposobu radzenia sobie z pojawiającymi się problemami, zwłaszcza podczas jazdy z innymi. Pomimo, że zmęczyłem nogi na podjazdach bardziej, niż się spodziewałem, pierwszy dzień zakończyliśmy w ciemnościach, ale z pełnym zakresem kasety. Pierwszy dzień miał być naszym najdłuższym – 294 km i z największymi przewyższeniami – 5115 m n.p.m., więc wszystko powinno pójść gładko. Prawda?
Drugi dzień zaczął się powoli. Niechętnie zeszliśmy na dół na śniadanie w hotelu. Świadomość, że trzeba coś zrobić, i faktyczne zrobienie tego jest o wiele trudniejsze po prawie 14 godzinach jazdy. Z pełnymi żołądkami wyruszyliśmy na pierwsze dwa z trzech głównych podjazdów na trasie, wtulonych w Pireneje, z niewielką ilością płaskiego terenu pomiędzy.
Gdzieś po drodze Ayesha postanowiła odpocząć przed ajuntament, katalońskim ratuszem. Ławki były chyba trochę zbyt zachęcające, ponieważ inny uczestnik Ride Across Girona również zatrzymał się tu kilka metrów dalej. To właśnie podczas tej przerwy Ayesha uznała, że ze względu na długi pierwszy dzień i nasz powolny start, nie ma sensu próbować przedrzeć się na szczyt drugiego podjazdu.
Zdawaliśmy sobie sprawę, że przerwa na ten dzień oznaczałaby opóźnienie łącznego 40-kilometrowego podejścia do trzeciego dnia – który i tak obfitował w przewyższenia. To było ryzykowne, ale liczyliśmy na to, że poczujemy się lepiej po tak potrzebnym odpoczynku. Po kilku pagórkach i 12-kilometrowym podjeździe dotarliśmy do naszego hotelu w miejscowości La Pobla de Lillet.
Siedzieliśmy u stóp onieśmielającego szczytu Coll de La Creueta, ale to będzie problem na jutro. Na razie odpoczywaliśmy. Ważne jest, aby umieć dostosować się, gdy sytuacja tego wymaga. Całe planowanie świata na niewiele się zda, jeśli ignorujemy to, co dyktuje nasze ciało. To nie był wyścig, mieliśmy cztery dni do ukończenia, a jak głosi przysłowie: „Człowiek planuje, a Bóg się śmieje”.
Następnego ranka obudziliśmy się wypoczęci i gotowi na to, co nas czekało — 281 km i 13 606 stóp wspinaczki, a następnie około 60 km zejścia do linii mety.
Pierwsze dwa podjazdy pokonaliśmy stosunkowo łatwo, ale prawdziwym testem miał być pierwszy poważny zjazd tego dnia. Na szczycie Col du Calvaire dopadła nas kiepska pogoda. Udało nam się uniknąć opadów, ale temperatura gwałtownie spadała, co uwydatniło jeden z niewielu błędów w pakowaniu – brak ciepłych rękawiczek.
Za każdym razem, gdy jechałem rowerem do Francji, było zimno, niezależnie od pory roku. Co prawda, Mount Ventoux góruje samotnie na wietrze, a Alpy są po prostu na innym poziomie, ale mimo to pod koniec sierpnia nie spodziewałem się, że będę potrzebował zimowych rękawiczek.
Nie ma nic lepszego niż szybkie myślenie, niezbędne do udanej przygody. Zatrzymaliśmy się w Intermarché, a Ayesha kupiła dwie pary solidnych rękawic do sprzątania. Pełna ochrona przed wiatrem, bez pretensjonalnej marży na ekwipunku rowerowym, na wypadek gdybyś kiedykolwiek został bez nich. Możesz być krytykowany za estetykę, ale skupmy się na tym, co najważniejsze – na cieple!
Wjechaliśmy na szczyt Collada de Tosses, gdy szybko zbliżał się zachód słońca, co oznaczało, że kolejne 30 km zjazdu będzie już nocą. W tym momencie byliśmy już certyfikowanymi profesjonalistami w jeździe nocnej, a droga stała się naszym osobistym torem wyścigowym.
Piękno jazdy nocą w Pirenejach polega na tym, że drogi nie są zatłoczone. Dopiero jakieś 50 km przed metą wszystko zaczęło się psuć. Nie zmęczenie ani głód były winowajcami – nasze światła się wyczerpały.
Zmuszeni do zatrzymania się na dobrze oświetlonej ścieżce w kompleksie przemysłowym, czekaliśmy, aż moja lampka naładuje się na tyle, by świecić. Stamtąd ładowałem je z torby znajdującej się na ramie podczas jazdy. Wystarczało akurat na tyle, żebyśmy dojechali do mety. Nigdy nie używałem najjaśniejszego ustawienia, a Ayesha jechała lekko z boku, żeby widzieć, co jest przed nami. Opóźnienie tak blisko mety było prawdopodobnie największą przeszkodą psychiczną podczas całej wyprawy. Każdy, kto jest żonaty, dobrze wie, jak poważny jest wzrok rozgniewanej żony.
Mimo to zresetowaliśmy się, zebraliśmy w sobie siły i dotarliśmy do mety. Owszem, dotarliśmy na metę o 2:35, ale osiągnęliśmy cel i poradziliśmy sobie tylko z jedną poważną awarią roweru. Nie skończyliśmy też na ostatnim miejscu, jak się spodziewaliśmy. Tegoroczna impreza była znacznie trudniejsza pod względem przewyższeń – ukończyło ją tylko 13 z 28 zawodników.
Godne uwagi było również to, że Ayesha była jedyną kobietą, która pokonała całą trasę liczącą 700 km. Bardzo podobała mi się ta przejażdżka, zarówno ze względu na jej niesamowitą trasę, jak i czas spędzony na rowerze z żoną. To coś, co bardzo cenię – każdy z nas powinien mieć ulubioną osobę, z którą może dzielić swoje przygody.
Przeżywanie rowerowych przygód to jeden z najbardziej ekscytujących i wzbogacających sposobów spędzania czasu. Możemy naprawdę poczuć siebie i nasze procesy w niezliczonych sytuacjach, jednocześnie dzieląc się doświadczeniami w drodze do nowego celu. Choć wędrowanie jest dla człowieka czymś instynktownym, eksploracja rowerem jest dla niego niemal drugą naturą.