Tegenwoordig kun je met één klik op je telefoon of laptop alles krijgen wat je wilt. Je kunt jezelf voorstellen in de ruimte, onder water of midden in een dicht regenwoud. Maar iets zien en het écht ervaren, zijn twee totaal verschillende dingen. Daarom begon ik ooit met grote fietstochten. Mijn eerste was een rondrit van 1200 kilometer naar de Kroatische kust.
Ik had slechts 200 euro op zak, een paar All Star-sneakers en de rugzak van een vriend (die totaal niet waterdicht bleek te zijn!). Vijf dagen later bereikte ik de kust. Ondanks dat ik geen ervaring, geld of eten had, had ik wél moed, doorzettingsvermogen, een alles-of-niets-mentaliteit en een passie voor fietsen die me de rest van mijn leven zou leiden.
Het jaar daarop ging ik op een nog grotere expeditie: een fietstocht van 6.000 km door Europa. Na die reis, op een geleende fiets, begon ik mijn liefde voor schrijven te combineren met mijn liefde voor fietsen. Ik publiceerde mijn eerste boek: Marijan’s Pad, waarvan ik 3.000 exemplaren verkocht.
Ik wist altijd al diep vanbinnen dat ik de wereld wilde zien en een avonturier was.
Ik heb het grootste deel van mijn leven verschillende landschappen overwonnen met mijn trouwe metgezel: mijn fiets. En nu ben ik klaar om de grenzen van de mensheid te verleggen met een poging tot een Guinness World Record: de snelste fietstocht rond de wereld op een elektrische fiets – in totaal 29.000 kilometer!
Ik zal dwars door Siberië trekken, door de verzengende Nullarbor-woestijn in Australië, en over de volledige Trans-Canada Highway, van Anchorage in Alaska tot Halifax aan de oostkust van Canada – alleen dat stuk is al 8.500 km. Soms vraag ik me af of ik gek ben dat ik dit doe. Maar als ik terugkijk op mijn leven, weet ik één ding zeker: ik heb nooit spijt gehad van het pad dat ik heb gekozen.
Toen ik studeerde in Kroatië, besefte ik dat ik niet wilde afstuderen en de rest van mijn leven op een kantoor werken, om uiteindelijk met pensioen te gaan zonder ooit écht geleefd te hebben. Mijn ouders hoopten dat ik een “normale” baan zou vinden, zou trouwen en een gezin zou stichten. Maar ik was creatief en vrij van geest, en had andere plannen. Op een dag leende ik de oude fiets van mijn broer en ging gewoon op pad.
Na 20 km – amper in het volgende dorp – was ik al kapot en belde mijn vader huilend op om me op te halen. Maar dat eerste ritje, vrij en wild op de open weg, greep mijn hart, benen en ziel. Ik wist meteen: hiervoor ben ik geboren.
In 2013 begon ik te rijden op mijn favoriete fiets: een Giant Expedition AT1, gesponsord door Giant Kroatië. Een stevige avonturenfiets, net als ik. Ik gaf haar de naam "Mrc’na", en samen legden we bijna **28.000 km af zonder ook maar één mechanisch probleem.
Onze meest gedenkwaardige rit was naar Nordkapp, het noordelijkste punt van Europa, bij temperaturen tot -22°C. Naar aanleiding van dat avontuur schreef ik mijn tweede boek: Langs de IJzige Weg tot het Einde van de Wereld. Een andere onvergetelijke tocht was door de Alpen, waar ik 12 kilo verloor in 52 dagen en met hypoglykemie in het ziekenhuis belandde. Maar al snel zat ik weer op de fiets, plannen makend voor het volgende avontuur.
Toen het idee eenmaal vaststond om de wereld rond te fietsen op een elektrische fiets, werd het een obsessie.
Ik had nauwelijks nog een sociaal leven en trainde tot wel zes uur per dag op de indoortrainer. Ik zwom en liep halve marathons met Ena, mijn geredde colliehond. Ik gaf mijn droom nooit op.
Ik wilde deze ultieme uitdaging aangaan ter nagedachtenis aan mijn ouders, die – ondanks dat ze geschokt waren door mijn keuzes – mij altijd bleven steunen en liefhebben. Hun overlijden, en de financiële moeilijkheden die volgden, waren een zware klap. Maar net als met fietsen geldt: je moet blijven trappen, ongeacht het weer of hoe ruw het pad ook is.
En eerlijk? Het wereldrecord is slechts een bonus.
Ik doe dit om mijn ouders trots te maken, om iedereen te bedanken die in mij gelooft, en om dat diepe verlangen naar de weg te voeden dat in mij leeft.
Ik hou gewoon van fietsen.