Fietsen in Roemenië
Na onze tijd in de Balkan wilden we Roemenië gaan verkennen, met als absoluut hoogtepunt de Transfăgărășan. Volgens het televisieprogramma Top Gear is dit de meest spectaculaire weg ter wereld, en dat wilden we natuurlijk zelf ervaren!
De eerste indruk van Roemenië
Na een kort bezoek aan Bulgarije kwamen we Roemenië binnen. De eerste indruk was... vreemd. We arriveerden in een klein dorp waar opvallend veel mensen dronken waren en nauwelijks konden lopen. Uitleggen dat we op zoek waren naar een slaapplek was bijna onmogelijk. Uiteindelijk vonden we een kerk, en Annebeth vroeg de priester of we ons tentje mochten opzetten. In eerste instantie was dat geen probleem, maar toen hij zag dat Annebeth niet alleen reisde, mochten we er ineens niet meer kamperen. De sfeer werd onprettig en we vertrouwden het niet. Dus zijn we vertrokken. Pas vlak voor zonsondergang vonden we een plek om te slapen, met behulp van veel handen-en-voetenwerk, want onze gastheren spraken alleen Roemeens. Later op de avond kwam er een vriend langs die Spaans sprak, en gelukkig kon Gijs dankzij de app Duolingo een beetje meepraten.
Annbeth met de gastvrouw van onze eerste nacht in Roemenië.
Een typisch Roemeens ontbijt.
We genoten van het fietsen door het zuiden van Roemenië, langs eindeloze velden vol graan en aardappelen. Eindelijk een paar vlakke dagen zonder bergen! In Craiova namen we wat rust bij een vriendelijke Warmshowers-gastheer.
Lang voordat we aan onze reis begonnen, keken we al uit naar het beklimmen van de legendarische Transfăgărășan. Na lang wachten was het eindelijk zover… totdat we hoorden dat de weg gesloten was tot 1 juli wegens sneeuw en vallende stenen. We waren enorm teleurgesteld, totdat onze Warmshowers-host hoorde dat een andere fietser de pas drie weken eerder nog had gereden. We ontdekten dat hij gesloten is voor auto’s, maar open voor fietsers en wandelaars tot 1 juli!
In onze volgende blogpost vertellen we je alles over deze bijzondere rit – inclusief een ontmoeting met een wilde beer…
Chaos op de weg
Van alle landen die we in Europa hebben bezocht, is Roemenië zonder twijfel het land met de gekste chauffeurs. We zijn meerdere keren bewust van de weg gedrukt door vrachtwagens, ingehaald op levensgevaarlijke plekken, en getrakteerd op toeterconcerten.
Oude vrienden en nieuwe vrienden
Onze laatste dagen in Roemenië brachten we door met een oude studievriend van Gijs. Het was geweldig om elkaar weer te zien! We bezochten samen een festival in zijn woonplaats Dej en doken een zoutmijn in. Na twee gezellige dagen namen we afscheid en fietsten we verder richting Oekraïne.
Op die dag vonden we Bella. Uitgehongerd, vol vlooien en teken, diep verscholen in de struiken in de bergen. Waarschijnlijk was ze gedumpt uit een auto. Iemand had haar daar achtergelaten om te sterven. We besloten haar te helpen.
Het duurde meer dan twee uur voordat ze ons vertrouwde. Uiteindelijk kwam ze voorzichtig tevoorschijn, liet zich knuffelen en viel uitgeput in slaap. We vonden een doos in een nabijgelegen dorp, zetten haar erin en reden met haar naar de dierenarts. Ze verwijderden maar liefst 50 teken van haar lichaam. Ze zat er helemaal onder!
De grote vraag: houden we haar, of brengen we haar naar een asiel? We reisden al met twee kleine hondjes – hoe zouden we dit doen met een grote herdershond erbij? De dierenarts vertelde ons dat Bella een groot formaat zou worden.
Maar we wisten ook: een groot hond zoals zij heeft in Roemenië meestal geen fijn leven. De meeste grote honden die we zagen, zaten vast aan een korte ketting. We konden haar dat niet aandoen. Dus besloten we: we nemen haar mee. In eerste instantie wilden we in Nederland een nieuw thuis voor haar zoeken, maar inmiddels is ze deel van de familie geworden. En eerlijk is eerlijk – het is fijn om een goede waakhond bij je te hebben tijdens het kamperen!
Crossing into Ukraine!