Trajectory: Sascha Kim
Voor Giant-ambassadeur Sascha Kim is mountainbiken altijd meer geweest dan alleen een sport. Het is een creatieve bezigheid, een manier om zijn persoonlijkheid en stijl uit te drukken.
Reign Advanced Pro
Sascha groeide op in een klein kustplaatsje in Tasmanië, zonder bikeparks, met weinig trails en nauwelijks hoogteverschillen. Zijn reis naar een carrière als professionele enduro-atleet begon dan ook met het optimaal benutten van wat hij had. Dat betekende onder andere het bouwen van zijn eigen trails en jumps om zijn vaardigheden te verbeteren. Dit jaar neemt Sascha een nieuwe rol op zich, waarbij hij overstapt van fulltime racer naar Giant-ambassadeur. We spraken met hem over deze reis en wat de toekomst voor hem in petto heeft!
Q: Je geeft aan dat je geboorteplaats, Eggs and Bacon Bay in Tasmanië, niet bepaald bekend staat om zijn mountainbike-scene. Hoe ben je begonnen met fietsen?
A: Pas laat op de basisschool nam een vriend me mee voor een mountainbiketocht na onze wekelijkse voetbalwedstrijd. Ik herinner me nog precies hoe leuk die rit was en vanaf dat moment was ik helemaal verslingerd aan mountainbiken. Wonen op een vrij afgelegen plek betekende ook dat ik veel tijd op mijn fiets kon doorbrengen, omringd door bossen en zonder veel andere afleidingen.
Q: Wat waren de grootste uitdagingen en hoe heb je die uitdagingen aangepakt?
A: Het gebrek aan hoogteverschillen was de grootste uitdaging, maar dat dwong me om creatief om te gaan met het terrein dat ik had. Als je slechts 15 seconden aan afdaling hebt, moet je ervoor zorgen dat die 15 seconden zo goed mogelijk zijn. Dat betekende bijvoorbeeld diepe kuilen graven zodat mijn vering moest reageren, of het bouwen van uitdagende sprongen. Dit soort obstakels hielpen enorm bij mijn ontwikkeling. Toen ik uiteindelijk de kans kreeg om op echte trails te rijden, voelde alles veel natuurlijker en gemakkelijker aan, ondanks dat de hindernissen groter waren.
Q: Je beschrijft mountainbiken als iets dat je een ongeëvenaard gevoel van vrijheid geeft. Wat maakt dat dit zo voor jou voelt?
A: Het is alsof alles om je heen vervaagt en je opgesloten zit in een andere dimensie van vrijheid. Dat moment zelf is zo opwindend en verslavend dat je, zodra je stopt, het meteen opnieuw wilt beleven. Het is niet alleen de adrenalinekick, maar ook de vrijheid om jezelf uit te drukken – of dat nu is door een bepaald obstakel op de trail te bouwen of door op een unieke manier te leren rijden. Uiteindelijk is er geen juiste of verkeerde manier om te rijden; iedereen heeft zijn eigen stijl, en dat is juist zo gaaf.
Q: Je zegt dat je jezelf voortdurend pusht om iets nieuws te leren. Wat drijft die mindset? En komt dat ook terug in andere aspecten van je leven?
A: Het is de opwinding van iets nieuws willen leren en dan de voldoening wanneer het lukt. Het proces van begin tot eind is uniek en anders dan bij andere moeilijke maar lonende taken. Zelfs als het einddoel in eerste instantie moeilijk of pijnlijk lijkt, wekt dat juist de motivatie en het verlangen op om door te zetten. Die wil om te leren is ook buiten het mountainbiken duidelijk aanwezig in mijn leven. Ik bedoel, wie wil er nu niet in alles beter worden? Maar mijn grootste motivatie blijft toch de drang om de kunst van het rijden te perfectioneren – zonder die passie is het lastig om jezelf te blijven uitdagen.
Q: Kun je een moment delen waarop je echt diep moest graven om vooruitgang te boeken?
A: Afgezien van de vele diepe kuilen die ik thuis heb moeten graven voor mijn sprongen, was het meest recente moment vorig jaar tijdens de EDR-seizoenspauze. Ik herstelde van een flinke ziekte waardoor ik nauwelijks kon trainen en niet fit aan het seizoen begon. Toen ik eindelijk weer voluit kon trainen, voelde dat als een enorme opluchting. De herinneringen aan de wegen in Andorra zullen altijd in mijn gedachten blijven, gemarkeerd door een spoor van zweet.
Q: Was er een specifieke vaardigheid die lastig was om onder de knie te krijgen?
A: Het leren rijden met klikpedalen was voor mij een flinke uitdaging. Ik was altijd opgegroeid met platte pedalen en zelfs bij een nationale XC-wedstrijd reed ik op flats. In downhill was het rijden met klikpedalen makkelijk, maar in enduro was het voor mij best moeilijk. Ik weet nog dat ik tijdens een modderige etappe in Loudenvielle vorig jaar zelfs weer terugschakelde naar platte pedalen.
Mountain biker jumping through a glowing cloud of smoke.
Mountain biker in the forest.
Q: Je kwam oorspronkelijk bij Giant als enduro-racer in het Giant Factory Off-Road Team. Hoe heb je de hervormingen van de UCI World Cup ervaren en de verschuiving van de focus weg van enduro?
A: Het is jammer om te zien in welke staat de Enduro World Cup zich momenteel bevindt, maar ik heb het geluk dat Giant me steunt en me een nieuwe kans heeft gegeven als ambassadeur. Ik hoop dat enduro weer terugkomt op het niveau waar het ooit was, want het blijft een discipline waar ik van houd – of dat nu is voor de lol of competitief. De overgang van racer naar ambassadeur is spannend en ik ben benieuwd waar dit me naartoe zal brengen.
Q: Nu je overstapt van fulltime racer naar een ambassadeursrol bij Giant, wat zijn je ambities voor dit nieuwe hoofdstuk?
A: Iets nieuws leren! Ik denk dat mijn rol als ambassadeur bij Giant me de kans biedt om te groeien in nieuwe, onbekende gebieden. Het mooie aan deze kans is dat er geen vast einddoel is. Ik heb geen idee waar dit me naartoe zal leiden, en dat maakt het juist zo spannend.
Q: In Trajectory zien we fragmenten van video’s die je al als jonge rijder maakte. Heeft het creatieve proces altijd een rol gespeeld in je rijervaring?
A: Ik heb altijd van het creatieve proces gehouden, of dat nu het bouwen van trails was, het leren van een nieuwe vaardigheid of het maken van een video. Filmen tijdens het rijden is altijd leuk en het herbeleven van die flitsende momenten is iets waar ik van geniet. Het is ook enorm bevredigend.
Q: Wat staat er als volgende op je planning? Zijn er races, projecten of grote ritten waar je bijzonder naar uitkijkt?
A: Ik zou graag iets groots en spannends willen delen, maar eerlijk gezegd heb ik dat op dit moment niet. De afgelopen jaren ben ik enorm verwend met fantastische ritten en races. Als ik erop terugkijk, besef ik hoeveel geluk ik heb gehad! Ik ben onlangs verhuisd naar een plek waar het mountainbiken niet geweldig is, wat misschien tegenstrijdig klinkt. Maar als ik er positief naar kijk, is het vergelijkbaar met hoe ik begon – zonder veel faciliteiten en trails. Dit dwingt me opnieuw om creatief te zijn, en ik ben benieuwd wat ik kan bedenken. Trajectory als start van het jaar is geweldig, en ik kijk uit naar meer creatieve ritten en opnames in de toekomst!