In juni 2025 was Josh Reid één van de ongeveer 250 deelnemers aan de iconische Tour Divide, een 2.700 mijl lange off-road bikepackingrace van Zuid-Canada tot aan de grens tussen de Verenigde Staten en Mexico. De route volgt de Continental Divide, de rug van de Rocky Mountains die de stroomgebieden van de Atlantische en de Grote Oceaan scheidt. Dit is zijn verslag, in zijn eigen woorden.
De Tour Divide wordt een race genoemd, maar er is geen officiële organisator en geen inschrijfgeld. Er is geen supportcrew en geen finishlint. Het is alleen jij tegen een digitale bezemwagen. Dat bewegende stipje op de kaart slaapt niet; het rijdt in een ontmoedigend gelijk tempo door en staat ingesteld om na 25 dagen virtueel te finishen. Dat stipje ziet niet het Amerika zoals wij dat zien: een Amerika van gravel, bergen en zweet; van gastvrijheid, pijn en adembenemende uitzichten; van kameraadschap, plezier en junkfood.
Voor ultrarijders is de Tour Divide hét evenement. Iets dat je minstens één keer in je leven gedaan moet hebben. Sommige masochisten doen het vaker. Veel rijders haken onderweg af en voelen daarna de drang om het opnieuw te proberen. Anderen doen het op een singlespeed of – shout-out naar John en Mira – met een hond in een bagagedragerbak.
Ik finishte de editie van dit jaar in 21 dagen, 16 uur en 31 minuten, met ongeveer dezelfde dagafstanden als een groep van zo’n zeven anderen. We kwamen vaak rond dezelfde tijd aan bij motels en sliepen regelmatig samen in één kamer. Als er geen binnenaccommodatie was, rolden we onze slaapzakken uit op dezelfde plek. Soms sliepen we in beschutte gaten in de grond, door renners liefkozend “Montana Hiltons” genoemd, of in postkantoren die in kleine dorpen vaak 24 uur per dag open zijn. Sommige gebouwen hadden zelfs bordjes met “cycling friendly”, net als veel ranches, boerderijen en kleine lokale winkeltjes.
Door een storm was ik blij dat ik een paar uur kon slapen in het postkantoor van Como in Colorado. Een ander postkantoor in New Mexico bood een veilige schuilplek tegen schorpioenen en ratelslangen.
De Tour Divide is natuurlijk ook een eetwedstrijd. Je moet blijven bijtanken, ook als het enige eten burgers, friet en onion rings zijn. Daarnaast kom je constant dieren tegen: van kleine jackrabbits en chipmunks tot wilde paarden, wolven en poema’s. De meeste rijders dragen bearspray, omdat bikepackers ’s nachts weleens zijn aangevallen door grizzlyberen. Gelukkig gebeurt dat zelden.
De ruige route loopt van Banff in Canada tot Antelope Wells in New Mexico, op de grens met Mexico. Je doorkruist Alberta en British Columbia, en vervolgens Montana, Idaho, Wyoming, Colorado en New Mexico. Slecht weer is normaal gesproken een belangrijke uitdaging, maar onze groep had geluk en miste de zwaarste stormen. Zo konden we de steile hike-a-bike stukken relatief comfortabel aanpakken.
Sommige dagen reden we 18 uur en haalden we bijna 200 mijl tussen twee slaapmomenten. De meeste dagen waren het er zo’n 120. De laatste push naar de finish duurde 42 uur om 300 mijl af te leggen. Ik nam één dutje van een uur, korter dan sommige koffiestops.
Ik reed de route op een Giant Revolt X Advanced Pro. De verende voorvork hield me bij elkaar op technische singletracks en maakte de ‘washboard roads’ wat draaglijker.
In mijn film van 78 minuten over de tocht leg ik niet uit hoe zielverwoestend die washboard-secties kunnen zijn. In plaats daarvan laat ik zien waarom de Tour Divide voor bijna elke ultrafietser hét grote doel blijft.