Van Perth naar Sydney: Powered by Purpose
De rit van Brendan Johnston door Zuid-Australië werd een reis van zelfontdekking
Trinity Advanced SL
Gedachten en emoties bleven maar rondgaan in het hoofd van Brendan Johnston. Net zoals in de dagen ervoor, en zoals dat ook nog zou blijven tijdens de dagen die volgden.
Zorgen over de pijn in zijn achillespees, veroorzaakt door lange dagen in dezelfde houding op de fiets. Mooie herinneringen aan tijd met zijn vijfjarige dochter, maar ook het gemis als hij voor wedstrijden de wereld over reist. Frustratie door de harde tegenwind die zijn recordpoging dwarsboomde. En herinneringen aan zijn strijd tegen kanker als tiener—een ervaring die hem uiteindelijk naar dit moment bracht: alleen, tegen de wind in, geld inzamelend voor Tour de Cure, een organisatie die kankeronderzoek ondersteunt.
Zo zag zijn rit eruit. Urenlang trappen, diep in een aerodynamische houding. Gedachten kwamen en gingen, net als zijn trapritme. Een nieuwe, intense levenservaring—anders dan de eerste, maar onlosmakelijk verbonden.
In januari begon Johnston (34) aan de grootste fysieke uitdaging van zijn leven: een begeleide rit van 4000 km door Zuid-Australië. Iets waar hij al 20 jaar aan dacht. Zijn doel: het record van 6 dagen, 10 uur en 58 minuten verbeteren. Een record dat bekendstaat als bijna onbreekbaar.
De timing was logisch. Midden in de Australische zomer, met lange dagen. En perfect passend in zijn wedstrijdschema.
Voor dit project koos hij niet voor zijn gebruikelijke gravel- of XC-fiets, maar voor een Trinity Advanced SL met CADEX Aero 4-spoke wielen. Bij harde zijwind stapte hij over op de CADEX Ultra 50 Disc wielset.
De rit kreeg de naam Project PTSD. Een naam met een dubbele betekenis. Zijn eigen kankerdiagnose, de mentale strijd, en de fysieke grenzen die hij opzocht—alles kwam samen in deze tocht. Geen ontspannen avontuur, maar een intense reis door een leeg en ruig landschap.
Trekky gears up for his Perth to Sydney attempt.
A journey of self-discovery across a remote and often barren landscape
Trekky was followed by a support vehicle.
“Ik werd aangetrokken door het idee om het record te breken,” zegt Johnston. “Maar eigenlijk wilde ik vooral mijn grenzen opzoeken. Dit was extreem: zo lang fietsen, zo diep gaan, zo weinig slapen. Ik wil weten waar mijn limieten liggen—en hoe ik daar weer uitkom.”
Een voorbeeld: The Straight, een kaarsrechte weg van 145 km door de Nullarbor-vlakte. Geen bochten, geen schaduw, geen afwisseling. Op dag twee reed hij daar een Strava KOM, bijna zeven minuten sneller dan het vorige record. Maar de inspanning eiste zijn tol.
Trekky riding through golden hour.
Trekky and his team.
Trekky closely followed by his support vehicle.
Na drie dagen tegenwind was het duidelijk: het record zat er niet meer in. En zijn lichaam begon tegen te werken. Pijn in rug en schouders, en een ontstoken achillespees.
“Normaal zou ik direct moeten stoppen,” zegt hij. “Maar we hadden nog 3000 km te gaan. Lopen ging bijna niet meer. Ik dacht: wanneer moet ik opgeven?”
Toch ging hij door.
De dagen daarna waren zwaar. Alleen zijn gedachten, het constante verkeer, het weer. Op dag zeven kwamen regen en wind erbij. Uiteindelijk, na meer dan acht dagen, bereikte hij Sydney. Met bijna 40.000 dollar opgehaald voor het goede doel.
Johnston’s body had started to revolt.
Refueling was oh so important.
Trekky resting along the journey.
Terugkijkend heeft hij gemengde gevoelens.
“Ik wil het opnieuw doen,” zegt hij. “Ik mis het zelfs—de hele dag fietsen, alles eromheen.”
“Maar ik weet ook hoe zwaar het was. De regen, de wind, de blessures. Dat waren diepe dalen.”
Toch blijft één ding hangen: hij is nog niet klaar.
“Ik wil nog steeds dat record breken. Ik leer veel over mezelf in dit soort momenten. Hoe diep kan ik gaan—en hoe kom ik weer terug?”
