Life in the Air met Reece Wallace
De Freeride Fiesta in Mexico was een perfecte kans voor de Canadees om aan zijn nieuwste avontuur vol actie te beginnen.
Glory Advanced
Reece Wallace en zijn Glory Advanced tijdens de Freeride Siesta.
Reece Wallace houdt van vliegen. Soms op zijn Glory Advanced downhill-fiets, die hij regelmatig over enorme afstanden lanceert, soms met zijn eenmotorige Cessna 170B, die hij al vijf jaar heeft. Soms combineert hij beide, zoals eerder dit jaar.
In januari vlogen Wallace en zijn vriend Mike Goldstein in Goldsteins tweemotorige Piper PA-34 Seneca van hun basis in Nanaimo op Vancouver Island naar Guadalajara, Mexico, voor de Freeride Fiesta. Dit is een weeklang evenement, georganiseerd door freerider Johny Salido in La Soledad Bike Park.
Giant Glory getting ready to be loaded on the plane
Reece en Mike begonnen hun reis in het koude noorden van Vancouver Island in Canada.
The route from BC to the Freeride Fiesta in Mexico.
De vlucht naar Guadalajara was meer dan 2200 nautische mijl.
It was a tight fit for Reece and his friend Mike Goldstein.
Het paste allemaal maar net.
Ze vertrokken vanuit het koude noorden van Vancouver Island. De 2.200 nautische mijlen lange vlucht bracht hen van de winterkou naar het vochtige subtropische klimaat van Mexico. Onderweg zagen ze sneeuwstormen, zon, vulkanen en woestijnen. Ze vlogen zelfs over de uitgestrekte Zee van Cortez, waar landen in noodgevallen geen optie was.
Wallace wilde altijd al piloot worden, geïnspireerd door zijn grootvader. Toen hij 13 was, ontdekte hij mountainbiken en legde hij al zijn andere hobby’s neer. Toch bleef luchtvaart in zijn gedachten. Op zijn 28e besloot hij zijn vliegbrevet te halen. Kort daarna kocht hij een vliegtuig, maar verkocht het omdat het te klein was voor zijn fietsen en uitrusting.
Het hebben van een vliegtuig en brevet is een groot voordeel op Vancouver Island; Wallace hoeft niet meer op trage veerboten te wachten om het vasteland te bereiken. Het maakt avonturen zoals een vlucht naar een bikepark in Mexico mogelijk.
De Freeride Fiesta, dit jaar voor de vierde keer gehouden, is een vroegseizoensuitje voor freeriders. Ongeveer 45 rijders hadden toegang tot oneindig veel trucs, taco’s en tequila. Maar het risico op letsel is groot: de wind is vaak sterk en de grond droog en vulkanisch. Gelukkig draait het bij dit soort evenementen meer om samenwerking dan competitie, waardoor Wallace op zijn eigen tempo kon rijden.
Hoogtepunt van de week was een uitstap naar Parque Nacional Volcán Nevado de Colima, met een afdaling van bijna 4.000 meter. Wallace en andere rijders gingen van het hoge, droge terrein naar de weelderige bosgrond beneden. Onderweg kwamen ze honden, geiten en paarden tegen.
Reece Wallace's custom painted Giant Glory at the Freeride Fiesta in Mexico.
In het vliegtuig of op zijn Glory, Reece houdt wel van een potje vliegen.
Reece Wallace at the Freeride Fiesta in Mexico
Het was voor Reece de tweede deelname aan de Freeride Fiesta.
Reece Wallace at the Freeride Fiesta in Mexico
Door de harde wind waren de omstandigheden verraderlijk in het Soledad Bike Park.
Terug in Soledad Bike Park raakten veel rijders geblesseerd door de harde wind, waardoor het vooral 's ochtends en 's avonds mogelijk was om te rijden.
Op "Public Day" werd het park geopend voor het publiek, met felle lampen die het terrein verlichtten. Wallace deed iets ongebruikelijks: hij verwijderde een railing rond het VIP-gebied van de Tequila Fortaleza-bar en sprong met zijn fiets van de bar af. “Binnen vijf minuten had ik voor elkaar dat ik daar vanaf kon rijden. Het werkte perfect. Ik hou ervan om creatief en anders te zijn,” vertelde Wallace.
Reece Wallace flying to the Freeride Fiesta in Mexico
Na het evenement was het nog niet afgelopen met het avontuur.
Reece Wallace flying to the Freeride Fiesta in Mexico
De geplande stop op het kantoor van Giant USA ging niet door vanwege een winterstorm.
Reece Wallace flying to the Freeride Fiesta in Mexico
Met het einde van de reis in zicht pakte Reece nog een paar uurtjes extra slaap.
Na het evenement begonnen Wallace en Goldstein aan de terugvlucht, maar een naderende winterstorm dwong hen hun plannen bij te stellen. Ze besloten vroeg op te staan en de storm te proberen voor te blijven. Uiteindelijk moesten ze uitwijken naar Carson City, Nevada, waar de volgende dag vier voet sneeuw op de landingsbaan viel.
De vlucht over de Sierra Nevada was uitdagend door de turbulentie en het beperkte aantal noodlandingsplekken. Maar bij zonsondergang landden ze veilig op een natte landingsbaan in Nanaimo. Wallace was weer op de grond, al was het waarschijnlijk niet voor lang.