Giant-ambassadeur William Loyd en zijn vrouw Ayesha, Liv-ambassadeur en voormalig profrenster, reden de Girona 700: een unsupported ultrarit door de bergen en het platteland van hun thuisregio Catalonië. Dit is Wills verslag van het driedaagse avontuur op zijn vertrouwde Giant Defy Advanced SL.
Het is inmiddels bijna vier jaar geleden dat ik naar Spanje verhuisde. Hier ontdekte ik mijn liefde voor lange ritten naar minder bekende plekken. Een klim hier, een overnachting in een klein dorpje daar. De fiets is voor mij de mooiste manier om mijn nieuwe thuisland te leren kennen.
In het ultrafietsen is elk event, elke race of route langer dan 100 mijl, of 160 km. Ik rijd vaak rondjes van drie tot vier uur, maar die langere ritten zijn echt mijn ding geworden. Meerdaagse events hebben iets magisch: de planning, de onverwachte momenten onderweg, de nieuwe wegen en uitzichten. Alles samen geeft dat heerlijke avontuurgevoel.
Onlangs deed ik mee aan Ride Across Girona 700, een unsupported event door de regio Catalonië. Het was waarschijnlijk het zwaarste dat ik ooit gedaan heb. Ik fiets niet elke dag 700 km met bijna 12.000 hoogtemeters, om het zo maar te zeggen.
Ayesha en ik reden vorig jaar de 400 km-versie en genoten daar enorm van. We ontdekten onbekende delen van de regio én nieuwe achterafwegen in bekende gebieden.
Voor de editie van 2025 krikten de organisatoren het aantal hoogtemeters flink op. Ons doel: de route in drie ritten afronden, dit jaar ook met nachtelijke stukken. Vorig jaar splitsten we de 400 km in twee dagen, dus dit zou echt een stap vooruit worden.
Met dat plan in ons achterhoofd bepaalden we waar we wilden stoppen. Vijf verplichte checkpoints gaven houvast voor eten en rust. Ik heb de neiging om weinig te stoppen, maar na vorig jaar—waar ik ’s ochtends Coll d’Ares opklom met alleen brood en sap in mijn maag—werd dat idee snel afgekeurd. Dus dit jaar: elke 50 km voeding. Brandstoftekort zou geen spelbreker worden.
Ik had vertrouwen in mijn Defy Advanced SL. Ik had er eerder al van Bilbao naar Barcelona mee gereden. Totdat dat vertrouwen 10 minuten voor de start verdween. Ayesha sloeg de autodeur dicht, de fiets viel om en de derailleurpad was verbogen. Met nog maar een paar minuten te gaan kon ik niet anders dan starten en alleen de zes laagste versnellingen gebruiken.
Zo gaan langeafstandsevenementen: alles kan gebeuren. Gelukkig heeft de Defy een 46/33 crankset, dus het was niet rampzalig. Pas zeven uur later kregen we de hanger weer enigszins recht.
Dit soort tegenslagen kunnen een rit verpesten, maar als je rustig blijft, lukt alles. Ondanks dat mijn benen meer moesten werken dan verwacht, sloten we dag één af in het donker, maar mét weer een werkende cassette. Dag één was meteen de langste: 294 km en ruim 5.100 hoogtemeters. Alles daarna zou makkelijker moeten worden. Toch?
De volgende ochtend gingen we stroef van start. Ontbijten na 14 uur fietsen is makkelijker gezegd dan gedaan. Met volle maag begonnen we aan de eerste twee grote beklimmingen, midden in de Pyreneeën.
Op een gegeven moment ging Ayesha zitten voor het ajuntament, het gemeentehuis. De banken waren té uitnodigend, en een andere deelnemer had hetzelfde idee gehad. Daar besloot Ayesha dat het geen zin had om door te gaan tot de top van de volgende klim: we waren te moe.
We wisten dat stoppen zou betekenen dat we de 40 km klimmen naar dag 3 zouden verschuiven, en die dag had al genoeg hoogtemeters. Maar rust was belangrijker. Na een paar heuvels en een klim van 12 km kwamen we aan in La Pobla de Lillet.
We zaten praktisch aan de voet van de Coll de la Creueta, maar dat was een probleem voor morgen. Voor nu: rust. Flexibel blijven is belangrijk. Je kunt plannen wat je wilt, maar je lichaam beslist. Het was geen race; vier dagen waren toegestaan. “De mens wikt, God beschikt.”
De volgende ochtend voelden we ons herboren. Voor ons lag 281 km, 4.100 hoogtemeters en daarna 60 km afdalen naar de finish.
De eerste klimmen gingen soepel, maar de uitdaging kwam tijdens de eerste grote afdaling. Boven op de Col du Calvaire zagen we slecht weer op ons afkomen. Regen wisten we te vermijden, maar het werd ijskoud en ik had geen warme handschoenen.
Elke keer dat ik in Frankrijk fiets is het koud. Dat Ventoux en de Alpen extreem zijn, wisten we wel, maar eind augustus dit soort kou? Niet verwacht.
We doken een Intermarché in. Ayesha kocht twee paar zware schoonmaakhandschoenen. Perfecte windblokkers zonder de wieler-merkprijzen. Esthetisch twijfelachtig, maar warm is warm.
We bereikten Collada de Tosses net voor zonsondergang. De komende 30 km zouden we in het donker afdalen. Dat ging soepel tot zo’n 50 km voor de finish. Niet honger, niet vermoeidheid… maar lege lampen.
We moesten stoppen bij een verlicht industriepand en wachten tot mijn lamp genoeg opgeladen was. Daarna laadde ik hem bij in mijn frametas terwijl we reden. Hij hield het nét vol tot de finish. Ik gebruikte nooit de felste stand, en Ayesha reed diagonaal naast mij om vooruit te kunnen kijken. Zo dicht bij de finish vertraging oplopen was mentaal het zwaarste moment. Een boze blik van je vrouw zegt genoeg.
Maar we herpakten ons en maakten het af. Ja, we kwamen om 02:35 uur over de streep, maar we haalden ons doel. Slechts één groot technisch probleem, en we waren niet eens de laatsten: maar 13 van de 28 rijders haalden het.
Ayesha was bovendien de enige vrouw die de volledige 700 km uitreed. Ik heb enorm genoten van de route, maar vooral van de tijd samen op de fiets. Dat koester ik het meest. Iedereen zou een favoriete persoon moeten hebben om een avontuur mee te delen.
Fietsen blijft één van de spannendste en meest verrijkende manieren om je tijd door te brengen. Je leert jezelf kennen, beleeft van alles onderweg en ontdekt nieuwe plekken. Avontuur zit in de menselijke natuur en op de fiets voelt het bijna vanzelfsprekend.