Blauwe trein dendert door Limburg

Het was een gemêleerd gezelschap, dat zich afgelopen zaterdag bij de Giant-bus verzamelde voor de toerversie van de Amstel Gold Race. Fanatieke Giant-coureurs, maar ook minder ervaren collega’s en relaties troepten samen rond koffie en Limburgse vlaai.

De bus en wagens van Giant stonden dusdanig strategisch opgesteld, dat diverse media hun weg vonden richting de blauwe armada. TV Limburg interviewde Reinier, die verklaarde zelf ook een Giant te zijn, wijzend op zijn indrukwekkende lichaamsbouw. Een team van Panorama zette het hele gezelschap op de foto. De verslaggever van dit blad ging voor de 100 kilometerversie, op een Giant. Rokend aanschouwde hij goedkeurend zijn schitterende bolide, die hij uitgereikt kreeg van Jan Weevers. Verwachtingen werden onderling uitgesproken en excuses voor eventueel falen alvast gezocht. Marthijn Mulder had zich met zijn getwitterde YouTube-filmpje tot topfavoriet verklaard, tot groot vermaak van anderen.

Naar de start dan maar, met de hele meute. Ook Renate Groenewold schoof aan in de lange wachtrij. De tweevoudige wereldkampioene van het mede door Giant gesponsorde TVM-team heeft met de Olympische Spelen in Vancouver een indrukwekkende carrière afgesloten. Haar tocht stond in het teken van rustig aftrainen en genieten, samen met haar vriendin, voormalig topwielrenster Angela Hillenga. Die laatste werd weggehoond bij de teambus, omdat ze aan kwam zetten met een onduidelijke racefiets van Amerikaanse makelij. Toen ze uitsprak dat Giant toch wel erg fraaie fietsen produceerde, maakt ze het toch nog een beetje goed bij de mannen met blauw bloed.

Na het file rijden richting start volgde bijna direct de Geulhemmerberg. Vedergewicht Hidde Bos, accountmanager Erwin de Vries, zijn vriend Theo van Lieshout, copywriter Tom Rustebiel, stagiair Roy Schepers, Werner Peters én zelfverklaarde topfavoriet Marthijn Mulder maakten zich daar al los van de rest. De mannen beperkten zich tot speldenprikjes her en der, het was immers nog ver. In het tweede deel van de route zaten volgens velen de mooiste klimmen. Schweiberg, Loorberg, Terziet, Camerig, Vijlenerbos en Drielandenpunt.

De blauwe trein denderde voort en kreeg complimenten van de andere rijders. ‘Hé, de Giant-ploeg. Gesoigneerd hoor!’, viel letterlijk op te tekenen. Rap na het eerste tussenpunt moest Roy passen. Aanvankelijk snelde hij als één van de eerste de heuvels op, maar zijn energievoorraad bleek op. Dat was bij Tom niet het geval, Camerig is zijn favoriete klim en daarom zette hij hard aan, om het tweede gedeelte van de klim samen met superklimmer Hidde omhoog te snellen. Het laatste stuk schakelde Tom naar het buitenblad en knalde met Hidde in het wiel omhoog. Maar waar Tom parkeerde, zette Hidde naarstig voort.

Bovenop het Drielandenpunt troepten Tom, Theo, Marthijn, Erwin en Werner weer samen. Genietend in de zon op het hoogste punt van Nederland werd de rit tot dan toe geanalyseerd. Andere deelnemers keken verlekkerd naar de bolides van Marthijn en Theo. Beiden reden, net als Erwin trouwens, met de Giant TCR Advanced SL. Die van Marthijn was dan ook nog eens custom painted, met Shimano Dura Ace, een Pro full carbon voorbouw en Dura Ace carbon wielen. Tom reed met de TCR 1.0, de vederlichte voorloper van de Advanced SL. Werner koerste op een Alliance, met custom painted gouden bovenbuis én het logo van James Bond ingespoten.

In de aanloop naar het Vijlenerbos koos Tom definitief het hazenpad om vervolgens de Kruisberg en Eyserbosweg aan te vatten. Daar wachtte een ferme teleurstelling. In plaats van het profparkoers te volgen, ging de route opeens met een grote boog via Heerlen. Een omweg van zo’n 20 kilometer. Op de Keutenberg begon de échte finale. Ongelooflijke hectiek, want de helft van de deelnemers moest te voet omhoog. Daardoor kwamen de mensen die wel omhoog konden fietsen in de verdrukking. Balanceren dus, tussen de triple-crankstellen en voetgangers.

Op de slotklim, de Cauberg, was het niet veel anders. Daar streden de andere coureurs om de overgebleven ereplaatsen. Zelfverklaard topfavoriet Marthijn Mulder moest de duimen leggen voor zijn taaie medekompanen. Ongetwijfeld een pijnlijk moment voor de ambitieuze coureur.
Moe maar voldaan druppelden de rijders binnen bij de Giant-bus, waar de rijders van de kortere afstanden zich al verzameld hadden. In het Amstel Gold Race Experience Center volgden pasta, bier, slappe excuses en heldenverhalen elkaar in rap tempo op.

Maar over één ding was iedereen het wél eens: volgend jaar weer!